| |
|
:: گرد کوه دامغان ، قلعه ای تاریخی بر
فراز قله تمدن قومس |
|
|
|
|
در شهریور ماه 1345
آقای رحمت الله نجاتی به گردکوه رفته ، مشاهدات خود را
چنین می نویسد: |
|
|
| |
|
این کوه که از دور به نظر
گرد می آید ، هر چه به آن نزدیکتر شدم
گردی آن از نظر محو شده و از فاصله یک
کیلومتری اساساً گرد به نظر نمی آید. پس
از پیمودن جلگه و رسیدن به کوهسار ، از
طرف جنوب از دهانه عریضی وارد محوطه ای
شدم که به دامنه اصلی کوه منتهی می شود.
در این محوطه ، مخصوصاً در جهت شرقی ،
رشته کوه های کم ارتفاع امتداد دارد که به
دیوار قلعه و برجهای آن بر فراز بلندترین
رشته های این کوه ساخته شده ، فقط در طرف
شرقی ، راهی است که از آن راه به سختی می
توان به بالای کوه رفت و مدت پنجاه دقیقه
به طول انجامید و در طی این راه با
خطراتی مواجه شدم ، که اگر راهنما نمی
داشتم امکان پرت شدن زیاد بود. پس از
رسیدن به بالای کوه از منظره قلعه جز
ساختمان شرقی ، که از چند کیلومتری نمایان
است ، بنای دیگری به نظر نمی رسد ، زیرا
بقیه ساختمان های سطح گرد کوه که بیشتر در
سمت شمال شرق و مغرب بوده به کلی خراب شده
و بعضی دیوارها با ارتفاع یک متر و یک متر
و نیم و دو متر باقی است و بقیه به صورت
توده های سنگ و گچ خودنمایی می کند. از
ساختمان های شرقی فقط دو برج دیده بانی و
دیوارهای آن باقی است و داخل آن از سنگ و
گچ پر شده. در قسمت جنوبی سطح گردکوه سه
آب انبار قرار دارد که به همان وضعیت
گزارش زمان ناصرالدین شاه باقی است. فقط
قسمتی از بدنه های آن به مرور زمان فرو
ریخته. این حوضها از آجر و ساروج ساخته
شده ، و در سطح گردکوه جای مسطحی نیست و
در کنار یکی از این حوضها گودال مستطیلی
است که از سنگ و ساروج ساخته شده و اکنون
آثاری به طول تقریبی سه متر و عرض یک متر
و عمقی کم دیده می شود. در وسط گردکوه ،
که بلندترین محل آن است ، دو آبگیر در
کنار هم به فاصله نیم متر قرار دارد ،
شبیه تنوره آسیا است و تصور می شود محل
ذخیره مواد خوراکی و حبوبات بوده. ولی در
زمان ناصرالدین شاه یک آبگیر در گزارش قید
شده و ممکن است در آن زمان زیر سنگ و شن
بوده و بعد بر اثر کاوش های مردم پیدا شده
باشد و به طوری که راهنمای محلی می گفت ،
اهالی دهکده های مجاور گاهی جستجو و کاوش
می کنند و چند سال پیش دو تن از آنها یک
دیگ مسین بزرگ یافته اند. |
|
|
| |
|
از خانه های کنار آبگیرها
اکنون دیواری به ارتفاع یک متر و توده ای
از سنگ و گچ به نظر می رسد که معلوم است
سقف بوده و حوض نیز در زیر سنگریزه ها
است. در دامنه شرقی و کنار راهی که به
بالای آن منتهی می شود ، قراولخانه ای
بوده که اکنون ویران شده و فقط نشانی از آن
دیده می شود. در کنار این قراولخانه یک
آبگیر هست که مانند دو تای دیگر بالای کوه
قدری کوچکتر و عمق فعلی آن قریب یک متر
است. در گزارش عبدالرب آبادی و فروغی از
آن ذکری نشده ، در بین راه به فواصلی چند
برج دیده بانی بوده که اکنون خراب شده و
مقدار کمی از دیوارهای
برجها باقی است. و
تنها بنایی که مقدار بیشتری باقی است
قراولخانه ای است که در کمره سمت جنوبی
اصلی گردکوه است. |
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
| |
|
بازگشت |
|
|
|
|
|
سفارش تبليغات: |
|
5249400-0232 |
|
|
> لينکهای مربوط به
اين صفحه |
|
|
