|
گويش مردم دامغان گونه ای از زبان اصيل
فارسی است که با لهجه مردم خراسان پيوستگی
دارد. اين گويش در تمامی مناطق دامغان
يکسان نيست:ـ در مناطق شمالی به دليل
نزديکی به منطقه مازندزان با اندک تفاوت
مردم به لهجه طبری سخن می گويند (به
استثنای روستای ديباج که از ويژگی خاص
برخوردار است و اين به تاريخ منطقه باز می
گردد که خود جای تحقيق و تامل بيشتر
دارد.)
ـ روستاهای جنوبی حاشيه کويری دامغان نيز
سخت تحت تاثير مناطق مرکزی ايران بوده و
به فراوانی لغات و واژه های آن صفحات را
می توان ديد (روستای کوزر را استثنا می
کنيم که آنان به نقل از چندين تن از
اهالی، از اقوام مهاجر عربستان هستند.)
ـ روستاهای شرقی دامغان نيز به گويش
شاهرودی نزديک است.
عمده خصوصيت لهجه مردم دامغان در نحوه
ادای کلمات و تغييراتی اندک در آن است:
در اول شخص مفرد تعدادی از افعال بدين
گونه تغيير می يابد: |
