کانون جوانان تاريخانه مقدم بازديدکنندگان عزيز را گرامی ميدارد

 

دانشی که در جهان است را تنها در جهان میتوان يافت نه در کنج اتاق

   

:: گزارشی کوتاه از سفر به بخش های کویری دامغان

   
 

ساعت 6:30 صبح پنج شنبه از تهران براه افتادیم. جمع صمیمی دوستان بار دیگر قصد سفری چند روزه به نواحی کویری داشت. این بار مقصد بخشهای جنوبی دشت کویر بود. از روز قبل از سفر، باران بی امان باریده بود، و نگران لغو سفر بودم. خوشبختانه همه چیز طبق برنامه پیش رفت. سفر به نواحی کویری برقم جذابیتهای بسیار، بر همه خوشایند نیست. راههای طولانی و خشک، استراحتگاه های معدود، کمبود یا فقدان امکانات رفاهی جزء لاینفک چنین سفرهایی است. نیمی از راه را در زیر بارش باران طی کردیم. با وجودی که بارش باران موجب کم شدن میدان دید گشته بود، طبیعت را زنده نموده بود، گویی ساعتی چند از تولد سنگها نمی گذشت.
امتداد حرکت ما تا دامغان بسمت شرق و از آن پس بسمت جنوب بود. هنگام نزدیک شدن به معلمان باید از گردنهحاشیه شمالی کویر بزرگ قله دختر گذشت، این گردنه با تصوری که از نواحی کویری می رود، همخوانی ندارد. کوهی سنگی به ارتفاع 2280 متر بر دروازه شمالی کویر ایستاده است. با سرازیر شدن از دامنه جنوبی کوه، نخلستان حسینان آغاز کویر را اعلام می کند. در حسینان یک نیروگاه کوچک با باطری های خورشیدی، نیز در انتظار عبور ابرها و قطع باران است. جاده ای که از معلمان به سمت جندق کشیده شده، در زمستان تنها مسیر قابل گذر از دشت کویر است. این جاده در نزدیکی جاده ای بسیار قدیمی که مسیر عبور کاروانها بوده است بنا شده. این مسیر بروی ارتفاعی نامحسوس که کویر را به دو دشت عظیم شرقی و غربی تقسیم می کند، به تجربه توسط نسلهای گذشته شناسایی شده و به عنوان تنها مسیر زمستانی عبور از میان دشت کویر مورد استفاده بوده است.
هر چند اختلاف ارتفاع این مسیر با نواحی اطراف بیش از چند متر نیست، ولی همین اختلاف ناچیز، منجر به خشک شدن سریعتر آن می شود. نواحی دوسوی آن در زمستان به باتلاقهایی عظیم بدل می شوند. برای صرف ناهار بر روی تپه های جنوب معلمان مشرف بر دشت کویر توقف کردیم. در دوردست آسمان در حال باز شدن بود و رشته های نور طلایی رنگ خورشید مشاهده می شد.هر چه نزدیکتر زمین مرطوب و صورتی رنگ، بسیار چسبناک بود. با گذر از تپه های جنوب معلمان ناگهان خود را در جاده ای می یابی
مسیر دامغان ـ معلمان ـ جندقکه از میان برزخ عبور می کند. جاده ای بسیار زیبا و غریب که در امتداد 115 کیلومتری آن بجز خط تلگراف و 4 آب انبار قدیمی هیچ دست ساخت بشر، به چشم نمی خورد. این مسیر بسیار کم تردد، ساکت و فاقد هر گونه استراحتگاه و پمپ بنزین است. سطح صاف و بدون انحنا افق انسان را بیاد دریا می اندازد. دریای کویر که با سادگی و عظمت خود یاد آور معنایی عمیق از زندگیست. معنایی که شاید در تلاطم زندگی پر سرو صدای شهری از نظر پنهان گشته و یا به فراموشی سپرده شده است.
خلا وجود سازه های دست ساخت بشر، کوهها، تپه ها، بوته ها و درختان و جانوران، و صحرایی که پر شده از هیچ چیز، فضای ذهن را از تنهایی پر می کند. در سمت غرب جاده کمی دورتر حاشیه شرقی ریگ جن آغاز می گردد. شاید این سکوت عمیق و تنهایی مطلق ذهن کاروانیان قدیم را جولانگاه جنیان می کرده است.

 
   

نویسنده: امیر صدیقی

   
         
   

 

نظر شما درباره این مطلب

 

 نام و نام خانوادگی

 آدرس  ایمیل

 نظرات شما:

 

 
   

بازگشت

   
     

 

دامغان

 
 

فرهنگ مهدويت

 
 

در محضر ولایت

 
 

تاریخ دامغان

 
 

اسناد تاريخی

 
 

اماکن تاريخی

 
 

اماکن مذهبی

 
 

آستان مطهر

 
 

گویش دامغانی

 
 

شهرها و روستاها

 
 

جاذبه های طبیعی

 
 

خبرنامه نگاه جوان

 
 

مطبوعات و خبرگزاریها

 
 

دارالایتام امام سجاد

 
 

پیوندها

 

> تبليغات



سفارش تبليغات:

0232-5253699


> لينکهای مربوط به اين صفحه

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

copy right © 2008-2012 Tarikhaneh.com all right reserved .all graphics copy right by Tarikhaneh