:: گزارشی علمی پیرامون چشم انداز محیطی تپه حصار دامغان

آن بخش از فلات ایران که از دیرباز بین باستان شناسان به نام فلات مرکزی شناخته شده پهنه ای است که ، به طور کلی ، از شمال به کوههای البرز ، از شرق به کویرهای مرکزی ایران ، از جنوب به دشت آبرفتی اصفهان ، و از غرب به دامنه های شرقی کوههای زاگرس محدود می شود. یکی از مشخص ترین عوارض زمین ریخت شناختی فلات مرکزی رشته کوه البرز است که از غرب به شرق ، با انحنایی ملایم ، در جنوب دریای خزر کشیده شده است. این رشته کوه نه تنها از نظر آب و هوایی باعث تعدیل دامنه های جنوبی خود شده ، بلکه با داشتن آبراهه های دائمی و فصلی و زمین های مستعد کشاورزی در این بخش ها ، بستر زیست محیطی مناسبی برای شکل گیری و توسعه استقرارهای انسانی از دوره نوسنگی به بعدفراهم کرده است.

بر اساس شواهد باستان شناختی ، تاریخی ، و جغرافیایی یکی از راههای اصلی ارتباطی بین نواحی داخلی فلات ایران و سرزمین های شمال شرق فلات از دامنه های جنوبی رشته کوههای البرز می گذشته است ، مسیری که امروزه نیز اهمیت ارتباطی خود را به خوبی حفظ کرده است.

تپه حصار دامغان یکی از بزرگترین محوطه های باستانی فلات مرکزی است که بر سر این شاهراه باستانی قرار دارد ، جایی که از شمال به کوههای سخت گذر البرز و از جنوب به کویرهای خالی از سکنه محدود می شود. موقعیت استراتژیک ارتباطی این محوطه و دسترسی به منابع خام ، به ویژه کانسارهای فلزی که به فراوانی در جنوب آن یافت می شود ، احتمالاً از عوامل توسعه و گسترش آن در هزاره های چهارم و سوم پیش از میلاد در بخش های شمال شرقی فلات مرکزی بوده است.

منبع: ویژه نامه همایش فرهنگ هفت هزار ساله حصار

ناشر: پژوهشکده باستان شناسی ایران

بازگشت

دامغان

فرهنگ مهدويت

در محضر ولایت

مرکز اسناد تاريخی

دارالایتام امام سجاد

اماکن تاريخی

آلبوم عکس

اماکن مذهبی

 یاران شهر یار

گویش دامغانی

مشاهیر دامغانی

عضويت

مطبوعات

نشریه جوانه

نشریه نگاه

> لينکهای مربوط به اين صفحه