|
در مجلس شورای اسلامی عرف چنین است که به
ازاء هر سه هفته ای که جلسات علنی دایر
است هفته چهارم را جلسه علنی برگزار نمی
کنند تا چنانچه نمایندگان خواستند به حوزه
های انتخابیه خود بروند و یا کاری در
تهران و یا مرکز استان در ارتباط با حوزه
های انتخابیه خود داشتند امکان و وقت لازم
را داشته باشند. من چهار روز از هفته
چهارم را در دامغان می گذرانم و البته
شرایط نمایندگی بنحوی است که در بقیه
ایامی هم که در حوزه انتخابیه خود نیست
نمی تواند فارغ از دغدغه ها و مشکلات آن
باشد شاید اغراق نباشد که بگویم حتی خواب
نماینده هم آمیزه ای از مسائل مربوط به
کشور و شهرستان او می باشد.
یکی از کارهای معمول در ایام حضور در
دامغان ملاقات خصوصی با مراجعان بوده است
بخاطر حفظ کرامت و رعایت احترام مراجعان
عزیز قبلاً از آن ها ثبت نام می شد و
برایشان یک ربع ساعت وقت در نظر گرفته می
شد و با اطلاع قبلی تشریف می آوردند و
صحبت می کردند شاید بتوان گفت با توجه به
ملاقات بطور متوسط 18 نفر در هر نوبت در
طول سال های نمایندگی ؛ حدود 2500 نفر
ملاقات خصوصی داشته ام. مراجعان محترم
مطالبی را عنوان می کردند که می توان آن
ها را در پنج دسته طبقه بندی کرد.
1 ـ ارائه پیشنهاد و راهکارهایی برای کشور و یا شهرستان دامغان
2 ـ تقاضای اشتغال
3 ـ تقاضای وام
4 ـ تقاضای مساعدت مالی
5 ـ تقاضاهای دیگر از جمله مسائل مربوط به سربازی ـ طلاق ـ انتقال و کمک به
کارهای ورزشی و فرهنگی و...
مراجعان دسته اول بسیار بسیار اندک و قلیل بوده اند و شاید تعدادشان به
تعداد انگشتان دو دست هم نرسیده باشد. اما
در مقابل مراجعان دسته دوم که برای شغل می
آمدند زیاد بودند من به آن ها توضیح می
دادم که مسئولیت اجرایی ندارم که
استخدامشان کنم و کارخانه ای هم در بخش
خصوصی ندارم لیکن به آن ها مشاوره می دادم
و نامه هایشان را به اداره کار ارجاع می
کردم و بعداً گزارش می گرفتم که چه
تعدادشان برای کار معرفی شدند. معمولاً
بعضی از آن ها سر کار می رفتند و عده ای
هم شاغل نمی شدند از این تعداد بعضی
هایشان هم کار پیشنهادی را نمی پذیرفتند.
باید بگویم یکی از غم انگیزترین صحنه های
دوران نمایندگی ام همین ملاقات های برای
اشتغال بوده است زیرا جوانان تحصیلکرده
جویای کار را می دیدم که متاسفانه برای
اشتغال آن ها کاری وجود نداشت و آن ها از
این بابت بسیار ناراحت بودند و از اینکه
احساس می کردند که سربار خانواده شان
هستند هم بیشتر احساس گرفتاری می کردند.
من علیرغم تلاش برای اشتغال آنان ناچار
بوده ام هم مطالبم را با ظرافت بگویم که
امیدوار شوند هم طوری نگویم که آنان را که
بعضاً با این دیدگاه مراجعه کرده بودند که
گویی نماینده مجلس انواع شغل را در اختیار
خود دارد و می تواند به دیگران و یا
ادارات بگوید او را استخدام کنند و آن ها
هم بلافاصله می پذیرند دچار یأس نمایم.
ولی در مجموع رنجی که می بردم اگر بیشتر
از رنج آنان نبود حتماً کمتر از ناراحتی
مراجعان نبوده است. تحقیقاً بسیاری از
مراجعان بطور ناخواسته اشک های مرا در
آورده اند.
مراجعان دسته سوم عمدتاً بدهکاران و یا کسانی بودند که نیازمند وام بودند
نامه هایشان ارجاع می شد و بعضاً به نتیجه
می رسید اما بودند کسانی هم که برای بار
دوم مراجعه می کردند و می گفتند فلان
کارمند بانک گفته است از این نامه ها
(اشاره به نامه نماینده) زیاد داریم و به
آن توجهی نکرده اند!! در هر حال تعداد
فراوانی از مراجعان با دفترچه های متعدد
وام های دریافتی عقب افتاده حال و روزی
برای اوضاع روحی من باقی نمی گذاشتند.
مراجعان دسته چهارم نیز تعدادشان کم نبود و در این ارتباط معلوم است بر
نماینده مجلس که حتی یک ریال بایت اینگونه
امور در اختیار ندارد چه سخت می گذرد. من
عمده این مجموعه را از طرق مختلف و از
جمله از طریق سازمان های حمایتی در می
یافتم بعضاً زندگی های بسیار سخت و مشکلی
داشتند و در عین حال انسان های دارای علو
طبع و با شخصیتی بودند شاید بعضی از آنان
اشکهای مرا که به سختی قادر به کنترل آن
ها بودم در ملاقات ها دیده باشند و البته
بسیاری از آنان تأثیر ناراحتی جانکاه خود
را بر من مشاهده کرده اند.
مراجعان دسته پنجم نیز بعضاً مشکلاتی داشتند که بعضی از آن ها حل می شد و
البته خیلی از آن ها قابل حل نبود و یا با
قوانین موجود کشور ناسازگاری داشت.
در مجموع دو نکته را می توان در ارتباط با ملاقات کنندگان بگویم:
نکته اول آن است که حرفهایشان بنحوی شنیده می شد نامه هایشان ارجاع می
گردید و نیازهایشان در حد مقدورات رفع می
شد. راهنمایی شغلی می شدند و بخصوص تلاش
می گردید مراجعه کننده دیگری از مطالب
آنان سر درنیاورند. حتی بعضی وقت ها از
آنان می خواستم تا نامه هایشان را
بازنویسی کنند زیرا صلاح نمی دیدم مطالبی
را که نوشته بودند و با من از زندگیشان
گفته بودند و در واقع جزء ناگفته هایشان
بود از طریق نامه ارسالی در ادارات و...
توسط کسان دیگری دانسته شود. سعی کرده ام
حافظ اسرارشان باشم هر چند اگر خودشان
بخاطر گرفتاری و بطور ناخواسته آن ها را
حفظ نکرده باشند.
نکته دوم آن است که من مجموع اتفاق به قریب مراجعات را "معلول" می دیدم.
"علت" آن ها در جاهای دیگر مثل مجلس و
دولت بود و افسوس می خوردم که علیرغم تلاش
های بسیار ، متاسفانه بخاطر بعضی
ناهماهنگی ها و تصمیمات غیر اصولی ، هم به
رفع علل پرداخته شده است و هم با وجود
پرداختن به معلول ، چون علت باقی است باز
هم تولید نارضایتی می شود. به عنوان مثال
تصمیمات تورم زا در سطح کلان (علیرغم
تذکرات بی وقفه امثال بنده) موجب سنگینی
بار زندگی بر دوش محرومان می شود و آن ها
را در جستجوی حل آن ها بصورت مراجعان
امثال بنده و دیگران در می آورد و چون ما
در مرحله آخر خط تولید با مشکل مواجه می
شویم بدیهی است که نمی توان آن ها را بطور
اصولی حل کرد. شاید یکی از علل وجود این
همه مشکل جانکاه در زندگی مردم ، آن باشد
که نمایندگان مجلس عمدتاً به کارهای اصلی
نمی پردازند و معلول را رسیدگی می کنند.
اگر آنان کلان بیندیشند و بجای صرف وقت
خود (که در واقع وقت ملت است) در امور خرد
و جزئی به امور کلان و عمده کشور مشغول
شوند حتماً از بسیاری از این کاستی ها و
بیکاری ها و فقر و رنج مردم کاسته می شود.
افسوس که الآن درب به این پاشنه نمی چرخد
و بعضی از بی مایگان موجب شده اند اینگونه
القا کنند که کلان نگری برای ریشه کنی
مشکل جرم است. من با صراحت می گویم بخشی
از گناه باقی ماندن فقر و فساد و تبعیض و
ناراحتی های روحی و جسمی مردم بخاطر فشار
زندگی و مسکن و... بر گردن همین سطحی
نگران است. |
