دانشی که در جهان است را
تنها در جهان میتوان يافت نه در کنج اتاق
:: وب نوشت ـ به قلم دکتر
حسن سبحانی نماینده مردم دامغان ـ مورخ 28
اردیبهشت 86
وب
نوشت ـ آخرین تاریخ بروز رسانی: 28
اردیبهشت 1386
انسان بحکم اجتماعی بودن
معمولاً درباره مسائل پیرامونی خویش و
همچنین انسان های درگیر با آن مسائل اظهار
نظر می کند. در این ارتباط می توان انسان
ها را در دو گروه طبقه بندی نمود.
گروه
اول کسانی هستند که ناقد می باشند و گروه
دوم کسانی می باشند که عیب جو هستند. در
گروه اول انصاف و تقوی و حق طلبی وجود
دارد مسائل را مورد بررسی قرار می دهند و
سعی می کنند در صورتیکه از آن ها اطلاعی
ندارند حتماً اطلاعات لازم را کسب کنند و
بعد با لحاظ انصاف و مروت به نقد مسائل
بپردازند. آن ها دنبال پیشرفت کار هستند و
حیفشان نمی آید که کار خوب دیگران را مورد
تمجید قرار دهند و البته آن ها بر این
باورند که اگر در کاری نکات ضعفی هم وجود
داشت باید با رعایت آداب و رسوم و در
نهایت احترام و علاقه آن کاستی ها را تذکر
دهند تا رفع شود بعبارت دیگر این گروه کار
ایجابی می کنند. از توفیق دیگران خوشحال
می شوند و از گرامیداشت خدمات و زحمات
دیگران ـ در حد انصاف ـ دریغ نمی ورزند.
اینان نقادان منصف و مایه دوام و بقای
جامعه اند. در گروه دوم بی انصافی و غیبت
و تهمت موج می زند آنان معمولاً بدون
اطلاع از وجوه مختلف مسائل درباره آن ها
اظهار نظر می کنند. ممکن است کوهی از تلاش
و دستاورد را ببینند اما آن ها را نادیده
می انگارند و بدنبال کاستی ها می گردند تا
فقط آن ها را بزرگ کنند آنان عیب جو
هستند. کاری به انصاف و حق و حقیقت
ندارند. برای رسیدن به هدف از دروغ و تهمت
و غیبت و سخن چینی بعنوان ابزار بهره مند
می شوند . دوست دارند دیگران شکست بخورند
تا احتمالاً خودشان به آمال و آرزوهایشان
برسند. اینان چندان به آثار تخریبی ناشی
از گفتار و کردار نادرست خود بر دیگران
توجه ندارند و باصطلاح "تروریست شخصیت"
آدم ها هستند و بدیهی است این گروه مایه
زوال ـ کم شکری ـ بی انصافی و بی مروتی در
ارکان جامعه می باشند زیرا همواره کار
سلبی می کنند.
از خداوند بزرگ می خواهم
که همه ما را در گروه اول قرار دهد و از
شر گروه دوم در امان بدارد و با اقیانوس
معرفت خویش بر آنان چنان روا دارد که به
تشخیص درست برسند و از بی انصافی در کلام
به عدالت در بیان رهنمون شوند.
گروه
اول کسانی هستند که ناقد می باشند و گروه
دوم کسانی می باشند که عیب جو هستند. در
گروه اول انصاف و تقوی و حق طلبی وجود
دارد مسائل را مورد بررسی قرار می دهند و
سعی می کنند در صورتیکه از آن ها اطلاعی
ندارند حتماً اطلاعات لازم را کسب کنند و
بعد با لحاظ انصاف و مروت به نقد مسائل
بپردازند. آن ها دنبال پیشرفت کار هستند و
حیفشان نمی آید که کار خوب دیگران را مورد
تمجید قرار دهند و البته آن ها بر این
باورند که اگر در کاری نکات ضعفی هم وجود
داشت باید با رعایت آداب و رسوم و در
نهایت احترام و علاقه آن کاستی ها را تذکر
دهند تا رفع شود بعبارت دیگر این گروه کار
ایجابی می کنند. از توفیق دیگران خوشحال
می شوند و از گرامیداشت خدمات و زحمات
دیگران ـ در حد انصاف ـ دریغ نمی ورزند.
اینان نقادان منصف و مایه دوام و بقای
جامعه اند. در گروه دوم بی انصافی و غیبت
و تهمت موج می زند آنان معمولاً بدون
اطلاع از وجوه مختلف مسائل درباره آن ها
اظهار نظر می کنند. ممکن است کوهی از تلاش
و دستاورد را ببینند اما آن ها را نادیده
می انگارند و بدنبال کاستی ها می گردند تا
فقط آن ها را بزرگ کنند آنان عیب جو
هستند. کاری به انصاف و حق و حقیقت
ندارند. برای رسیدن به هدف از دروغ و تهمت
و غیبت و سخن چینی بعنوان ابزار بهره مند
می شوند . دوست دارند دیگران شکست بخورند
تا احتمالاً خودشان به آمال و آرزوهایشان
برسند. اینان چندان به آثار تخریبی ناشی
از گفتار و کردار نادرست خود بر دیگران
توجه ندارند و باصطلاح "تروریست شخصیت"
آدم ها هستند و بدیهی است این گروه مایه
زوال ـ کم شکری ـ بی انصافی و بی مروتی در
ارکان جامعه می باشند زیرا همواره کار
سلبی می کنند.