:: وب نوشت ـ به قلم دکتر حسن سبحانی نماینده مردم دامغان ـ مورخ 2 تیر 86

وب نوشت ـ آخرین تاریخ بروز رسانی: 2 تیرماه 1386

بسیار دیده و شنیده ام که وقتی کسی مسئولیتی در دستگاههای اجرائی یا تقنینی و یا قضایی ندارد عده ای اظهار علاقه می کنند که وی عهده دار مسئولیتی شود و حتی برای این مهم سرمایه گذاری می کنند و حداقل آن است که با بیان خود از آن فرد تعریف و تمجید می کنند تا بتواند عهده دار آن مسئولیت شود. اما از فردای روزی که آن فرد مسئول شد یا در یک انتخابات مثلاً شورای ده یا شورای شهر یا مجلس شورای اسلامی یا ریاست جمهوری موفق گردید و یا حکم قضایی گرفت انتظارات و توقعات و خواسته ها و گلایه ها آغاز می شود. گوئی امروز اتفاق مهمی افتاده که دیروز نبوده است. بتدریج دامنه این خواسته ها آنقدر زیاد می شود که بعضاً مسئول ذیربط را از پذیرش بعهده گرفتن تصدی امری اجتماعی ـ عمومی پشیمان نموده و او را ترغیب مینماید که برای رها شدن از این همه توقع آزار دهنده میدان را بعهده دیگران بگذارد و بگذرد. به راستی این پدیده که متاسفانه دامنه آن گسترش هم دارد و معمولاً هم بدون توجه به امکانات و مقدورات مسئول ، مطالبات بسیاری را دامن می زند تا چه اندازه بنفع حیات اجتماعی است و می تواند کار خدمات رسانی را تشویق و گام های به سمت و سوی رونق ممکن را پشتیبانی نماید؟ بعنوان مثال برادران و خواهرانی که بعنوان اعضای شورای ده انتخاب شده اند را در نظر بگیرید. برای آن ها هیچ امتیاز و امکانات و حقوقی وجود ندارد حتی اگر بخواهند به مرکز بخش و یا شهرستان و یا استان بروند تا در جلسه ای مشارکت کنند باید هزینه های سفر را هم از جیب مبارک خودشان و در واقع از هزینه زندگی مربوط به خانواده خودشان بدهند. آن ها باید اوقات زیادی از عمر خودشان را هم مصروف شنیدن و پیگیری خواسته های موکلان خود بنمایند و چون دست مردم معمولاً به مسئولان اجرایی کمتر از دست آن ها به نمایندگان شوراها می رسد هر چه کم دارند و می خواهند و گله دارند و اعتراض دارند و پیشنهاد دارند را از آن ها مطالبه می کنند و انسان می بیند که در معرکه تقاضاهای بسیاری که امکانی برای رفع آن ها هم وجود ندارد و یا امکان کافی وجود ندارد چه تهمت ها و بی انصافی ها و غیبت هائی که اتفاق می افتد و چه بداخلاقی هائی که رخ می دهد. تعداد این بی مهری ها گاهی آنقدر کم است که هیچ به شماره نمی آید لیکن از آنجا که معمولاً معترضان اظهار وجود می کنند و راضی ها به این عنوان که نیازی نیست رضایت خودمان را اعلام کنیم (حتی اگر دهها هزار نفر باشند) سکوت می کنند امر بر عده ای مشتبه می شود که گویا کسی قدر زحمات و خدمات خدمتگزاران خود را نمی شناسد و یا این فکر قوت می گیرد که گویا کسانی مسئول یا نماینده یا عضو شورا را برای بالا رفتن از نردبان موقعیت وی می خواهند و اگر او نخواهد و یا بدلیل منع قانونی نتواند خواسته افراد را مرتفع کند باید با بی مهری و بی حرمتی و قدرناشناسی همه خدمات او را نادیده گرفت. ای کاش روزگاری بیاید که همانطوریکه از خدمتگزاران جامعه انتقاد می شود و حساب کشی بعمل می آید همانطور هم از آنان تجلیل بعمل آید تا همه تشویق شوند مسئولیت های اجتماعی را بپذیرند و مطمئن شوند که اگر آنان با نهایت تلاش و زحمت خود را به دردسر می اندازند تا دیگران در آسایش و رفاه باشند جامعه هم متقابلاً با ابراز محبت و تشکر از آنان سپاسگزار خدماتشان می باشد. ای کاش همواره توجه داشته باشیم که هر حرفی که گوش آن را بشنود و هم مقوله ای که چشم آن را ببیند و هر مطلبی که بر زبان رانده شود همه و همه در پیشگاه الهی مسئولیت آور می باشد. ای کاش همه در قبال آنچه انجام می دهند مسئولیت پذیر باشند و بخصوص در قضاوت راجع به کسانی که کار اجتماعی می کنند از جاده انصاف و عدل و مروت و جوانمردی خارج نشوند که خداوند فرموده است عدالت پیشه کنید که عدالت به تقوی نزدیک تر است.

تهران ـ 2/4/86 ـ حسن سبحانی   

آرشیو وب نوشت

بازگشت

دامغان

فرهنگ مهدويت

در محضر ولایت

مرکز اسناد تاريخی

دارالایتام امام سجاد

اماکن تاريخی

آلبوم عکس

اماکن مذهبی

 یاران شهر یار

گویش دامغانی

مشاهیر دامغانی

عضويت

مطبوعات

نشریه جوانه

نشریه نگاه

> لينکهای مربوط به اين صفحه

تعداد بازدید کنندگان این صفحه

تعداد کل بازدید کنندگان از سایت