:: وب نوشت ـ به قلم دکتر حسن سبحانی نماینده مردم دامغان ـ مورخ 12 تیر 86

وب نوشت ـ آخرین تاریخ بروز رسانی: 12 تیرماه 1386

یکی از مناسب ترین سوالات برای طراحی دیدگاهی از آینده آن است که هر فرد و یا هر جمعی از خود بپرسد در کجا هستم و می خواهم به کجا برسم؟ فاصله اینجا که هستم تا جایی که مقصد و منظور من است چه قدر می باشد و چطور باید برای پیمودن این مسیر برنامه ریزی نموده و اقدام کنم؟ تجربه نشان می دهد که در بین کسانی که به این سوال اندیشیده اند دو گروه از هم متمایز هستند. گروه اول آنهایی هستند که بر قابلیت ها و توانایی و مقدورات و مقتضیات و واقعیات تکیه می کنند و خود را محور حرکت و موظف به تلاش و کوشش می نمایند تا هر چه بهتر بتوانند طی مسیر کنند و به توفیق و نتیجه نائل آیند. بدیهی است در این ارتباط رفتار و منش دیگران یک مسئله اصلی تلقی نمی شود و افراد این گروه نمی گویند که ما خواستیم موفق شویم ولی دیگران جلوی ما را گرفتند و مانع شدند و یا حتی نمی گویند که علت عقب ماندگی ما اقدام دیگران است بلکه آنان نهایت کوشش و زحمت و مرارت را متحمل می شوند و در این خصوص موانع و مشکلاتی را که بر سر راه است بر می دارند و خود موفق می شوند. این گروه قهرمانانی هستند که همواره سربلند و موفق هستند زیرا تلاش را به خودشان نسبت می دهند و بدیهی است هر کس که بکوشد به همان نسبت سربلند می گردد. اما گروه دوم کسانی هستند که بجای داشته ها و استعدادهای خود ، دائم بر نداشته ها و ناکامی های خویش تکیه می کنند. بجای حرکت و تلاش و رفع موانع و مشکلات دائم از دشمنانی "فرضی" صحبت می کنند که نمی گذارند حق آن ها به دستشان برسد. اینان در عرصه حرف و گفتار قهرمان هستند اما در عرصه عمل و کردار از بازندگان همیشگی تاریخ می باشند و چون با استدلال و ادراک درست امور ، حرکت نمی کنند عمرشان را می گذرانند اما مسائلشان را حل نمی کنند و البته کوه عظیمی از تهمت و غیبت و افترا را متوجه دشمنان فرضی می کنند که چون وجود خارجی ندارند به آن دشمنان آسیبی نمی رسد اما گناه تهمت و غیبت و افترا متوجه خودشان می شود و غم انگیزتر آن است که پیشرفتی هم حاصل نمی گردد. بدرستی آیا بهتر نیست که انسان وقت و امکانات کم و محدود خود را صرف تلاش بی وقفه و ساختن و ایجاد کردن کند و توجه داشته باشد که اگر توانایی های او مصروف اتهام زدن های بدون پایه و غیر قابل اثبات و همچنین تخریب و عیب جویی شود ، به اولین کسی و یا جمعی که آسیب می رسد به خود او یا آن مجموعه است زیرا کسان دیگری وجود ندارند که مانع پیشرفت ما شده باشند و ما بتوانیم به آن ها لطمه بزنیم. هر کس باید به مزد تلاش خود و نه مزد حرف خود بیاندیشد. کسانی که در گروه دوم جا می گیرند باید به واقعیت حضور قابلیت های خود بیاندیشند و از مرحله حرف های بی حاصل و مرارت آور بگذرند و دست به اقدام برای سازندگی بزنند. راستی شما جزء کدامیک از این دو گروه هستید؟   

حسن سبحانی ـ 12 تیرماه 86 ـ تهران

آرشیو وب نوشت

بازگشت

دامغان

فرهنگ مهدويت

در محضر ولایت

مرکز اسناد تاريخی

دارالایتام امام سجاد

اماکن تاريخی

آلبوم عکس

اماکن مذهبی

 یاران شهر یار

گویش دامغانی

مشاهیر دامغانی

عضويت

مطبوعات

نشریه جوانه

نشریه نگاه

> لينکهای مربوط به اين صفحه

تعداد بازدید کنندگان این صفحه

تعداد کل بازدید کنندگان از سایت