:: وب نوشت ـ به قلم دکتر حسن سبحانی نماینده محترم مردم دامغان ـ مورخ 24 تیر 86

وب نوشت ـ آخرین تاریخ بروز رسانی: 24 تیرماه 1386

سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری استان سمنان دعوت کرده بود تا غروب روز شنبه 23/4/86 در برنامه "شبی با دامغان" در مجموعه کاخ سعدآباد شرکت کنم. با اشتیاق این دعوت را که طی آن به بزرگداشت دامغان پرداخته می شد پذیرفتم و رأس ساعت 30/18 در محل حاضر شدم که زمان آغاز برنامه ها هم بود. از دوستان و علاقمندان و دامغانی های مقیم در تهران و ایرانیان غیر دامغانی هم در جلسه حضور داشتند. مسئولین سیاسی ، فرهنگی و هنری استان و شهرستان هم الحق و الانصاف از تجلیل قدمت و آثار و ابنیه تاریخی دامغان چیزی فرو گذار نکردند و دامغان تاریخی را بسیار ستودند که کار درستی بود و هست و باید باشد. در فرصتی که در پی تکرار شنیدن حماسه ها و عظمت های موجود در شهر هفت هزار ساله ای که "حصار" قدمت آن را بیان می کند و روزگاری مرکز ایالت قومس بوده است و به روایتی در یک زلزله حدود دویست هزار نفر از مردم آن از دنیا رفته اند و ... دست داد به این مقوله می اندیشیدم که این همه مجد و عظمت و افتخار موجود در تاریخانه و چهل دختران و امامزاده محمد و امامزاده جعفر و برج مهماندوست و تپه حصار و چشمه علی و ... که مورد تجلیل است آیا به خاک و آجر و خشت موجود در این بناها بر می گردد و یا به انسان های بزرگی که کار طراحی و ساخت و معماری و پایداری را در این بناهای باشکوه به یادگار گذاشتند. به عبارت دیگر آیا اینگونه نیست که هر گروهی و هر فردی که به تجلیل از آثار تاریخی و باستانی می پردازد در واقع به قدرشناسی و سپاس از انسان هائی مشغول می شود که با اندیشه و عمل خویش این مجموعه آثار را بوجود آوردند و بدیهی است که چنین است و بدین ترتیب در سفری به تاریخ این شهر بسیار قدیمی صدها هزار انسان دارای عزم و اندیشه و اراده را می دیدم که امروز از طریق آثار تاریخی مصنوع خویش با مردمان معاصر صحبت می کنند. درود بر آنان باد و بر دستاوردهای درخشانی که علیرغم گذار بانیان آن ها از دنیای فانی ، به درازای تاریخ این مرز و بوم ماندگار شده اند و تا نهایت تاریخ باقی خواهد ماند. و می اندیشم که اگر انسان دارای اینهمه عظمت و مجد و افتخار است که است و اگر ما آنقدر قدرشناس و وفاداریم که قدر اندک تلاش ماندگاری را در عمق دوران تاریخی جستجو می کنیم که واقعاً هم چنین است پس چگونه است که در مواردی قدر داشته ها و منزلت ها و شخصیت ها و یافته ها و موهبت های امروز خود را نمی دانیم و غافل از اندازه های فهم و درک و تلاش و دستاورد هزاران جوان و مرد و زن دامغانی که در اقصی نقاط این خاک گسترده و این ارض وسیع به کار خلقت های ناب مصنوعاتی مشغولند که هر کدامشان بلحاظ درجه تمایز و مدنیت و استحکام و قوام قابل مقایسه با گذشته های تاریخی نیستند بعضاً به تولید یأس و حقارت و خود کم بینی در بین خود دامن می زنیم؟ با خود می اندیشم ملتی که قدر نعمت های مادی و انسانی روزگار خویش را بدرستی نشناسد چگونه می تواند از عهده سپاسگزاری از انسان هائی برآید که در گذشته های تاریخی او روزگار گذرانده اند و امروز جز یادی و نامی و اثری ، چیزی از آنان به یاد و یادگار نمانده است؟ هر چند تأملات من در این زمینه ها معمولاً جز به حسرتی و غبطه ای بر گذشتگان ختم نمی شود امّا همواره در پی آنم که چنانچه قدر "امروز" خود را نشناسیم آنان که فردا بعنوان فرزندان ما و دامغان می خواهند به بزرگداشت ما بنشینند از چه میراث و فرهنگی تجلیل خواهند کرد؟ زیرا آنان که نقد حال را از دست بدهند و اخلاق اجتماعی را در رابطه با همنوعان خود به سخره بگیرند بطور طبیعی از بجا گذاشتن میراثی معنوی که حضور در آن و یاد آن آرامشی بر دلهای خسته بدهد و آن ها را با یاد منویات پاک گذشتگان به سکوت و تقدیر بنشاند محروم خواهند ماند. هرگز مباد که بر ما چنین رود. 

حسن سبحانی ـ تهران ـ 24/4/86

آرشیو وب نوشت

بازگشت

دامغان

فرهنگ مهدويت

در محضر ولایت

مرکز اسناد تاريخی

دارالایتام امام سجاد

اماکن تاريخی

آلبوم عکس

اماکن مذهبی

 یاران شهر یار

گویش دامغانی

مشاهیر دامغانی

عضويت

مطبوعات

نشریه جوانه

نشریه نگاه

> لينکهای مربوط به اين صفحه

تعداد بازدید کنندگان این صفحه

تعداد کل بازدید کنندگان از سایت