:: وب نوشت ـ به قلم دکتر حسن سبحانی نماینده محترم مردم دامغان ـ مورخ 25 مرداد 86

سالها پیش وقتی صحبت از بعهده گرفتن مسئولیتی در جمهوری اسلامی می شد برخی از افراد پاک و متقی و فرهیخته چنان خود را از در معرض قرار گرفتن و احتمالاً پیشنهاد شدن خودشان برای تصدی آن مسئولیت ها که بعضاً مسئولیت های مهمی هم بودند به دور نگه می داشتند که تصور آن رفتار و کردار هم امروزه امری مشکل است هر چند آن روزها عمل آنان کاری پسندیده و اخلاقی و متعارف بود ولی این روزها عمل آنان از نوعی غبطه و حسرت نسبت به گذشته و ندرت در اقدامات مشابه هم برخوردار است آنان معتقد بودند که مسئولیت در نظام اسلامی کاری مهم ، خطیر و حساس است و باید کسانی عهده دار آن شوند که بالاترین قابلیت ها را برای انجام آن داشته باشند و در این ارتباط هر فرد باید (نسبت به دیگری) توانایی خود را در تصدی مسئولیت سنجش نماید و اگر کسی را قادرتر از خویش یافت هم خود را سر راه نکند که خلاف اهداف عالیه است و هم فرد قابل تر را مساعدت کند تا او آن کار را بر عهده گرفته و انجام دهد و هم فردی که احساس می شد قابلیت و توانایی بیشتری از دیگران دارد تکلیف خویش می دانست که مسئولیت پذیرفته و به نظام اسلامی خدمت کند. کسی فرد دیگری را نه تنها تخریب نمی کرد بلکه او را کمک می کرد تا با پذیرش مسئولیت ، بار سنگین پذیرش کارهای کشور را از دوش وی بردارد و برعهده بگیرد باشد در قبال خدای متعال در ساماندهی امور جمهوری اسلامی بلحاظ مدیریت مشکلی ایجاد نکرده باشد. یاد آن سال های خوب به خیر و خاطره تجلی تقوی و احترام به دیگران و حس کمک به هر کسی که برای کاری قابل تر است و اقدام برای قدردانی از خدمات مسئولین به جمهوری اسلامی ایران گرامی باد. و اما امروز که ما سالیان سال از آن سال ها و دوره ها فاصله گرفته ایم و شاهد افول و کم شدن عمق آن افعال و کردارها و سخنان الهی هستیم به راستی سنگینی رنجی جانکاه و حسرتی جانسوز را بر تمامی وجود خویش احساس می کنیم و از کم شدن اعتماد و بالا رفتن خودخواهی و فزون طلبی و از کاهش تجلی تقوی در پذیرش مسئولیت های اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و از تلاش بی سابقه برای تخریب دیگران و نیروی انسانی و مومنان و کارگزاران نظام اسلامی آن هم به نیت بالا آمدن مصنوعی خودمان در عرصه های اجتماعی احساس حقارت می کنیم. کجا رفتند آن پاک باختگانی که با جان و مال خویش با خدای خود معامله می کردند و در قبال تحصیل رضای او از همه هستی خویش چشم می پوشیدند و چه می کنند این جماعتی که برخی از آنان بر آن هستند تا رضای خدا را از دست بدهند و در قبال آن مسئولیتی و پستی را بدست آورند که بطور قطع در تصدی آن نه تنها اندیشه پرهیز از بعهده گرفتن آثار مسئولیت وجود ندارد که به احتمال قریب به یقین انگیزه های الهی در آن بسیار کمرنگ و یا تهی از انگیزه های الهی است. نکته عجیب تر این است که در مواردی دیده می شود برخی از کسانی که اگر از هر کسی توقع نادیده گرفتن تقوی و معنویت برود از آنان چنین انتظاری نمی رود ، هم در رأس تحرکات مربوط به دست و پا کردن پست و مسئولیت و مقام قرار دارند. براستی آیا می شود شرایطی بوجود آید که اخلاق و معنویت ما که قرار بود سیاست و اقتصاد ما را هم اخلاقی کند از سیاسی شدن بیشتر خودش جلوگیری بعمل آورد؟

حسن سبحانی ـ تهران ـ 25/5/86

آرشیو وب نوشت

بازگشت

دامغان

فرهنگ مهدويت

در محضر ولایت

مرکز اسناد تاريخی

دارالایتام امام سجاد

اماکن تاريخی

آلبوم عکس

اماکن مذهبی

 یاران شهر یار

گویش دامغانی

مشاهیر دامغانی

عضويت

مطبوعات

نشریه جوانه

نشریه نگاه

> لينکهای مربوط به اين صفحه

تعداد بازدید کنندگان این صفحه

تعداد کل بازدید کنندگان از سایت