|
ـ جناب آقای دکترسبحانی، ضمن تشکر از تشريف فرمايي
تان به دفتر هفته نامه، موقعيت مناسبی پيش آمد تا
با توجه به برگزاری انتخابات رياست جمهوری که
البته نتيجه اش تا آخر قابل پيش بينی نبود – نظر
شما را درباره انتخاب مردم و افق اين تغيير و
تحولات ايجاد شده بدانيم.
بسم الله الرحمن الرحيم. حقيقتش خيلی خوشحال هستم
که خدا توفيق داد تا بار ديگر در خدمت شما باشم.
چرا که من به هفته نامه کوير دل مشغولی خاصی دارم و
سالهاست که اخبار کوير را دنبال می کنم...
همانطور که فرموديد تحولی رخ داد که ميزان وقوعش
شايد خيلی قابل پيش بينی نبود. اين تحول می بايست
از وجوه مختلف بررسی شود اما اجمالاً چون در 16
سال گذشته مجموع سياستهای يکپارچه و هماهنگی در
کشور اجرا شده و 16 سال هم زمان کافی برای تبلور و
تجلی آن سياستها به صورت عينی هست که ارزيابی خوب
يا بد بودنش فعلاً در اينجا در اين فرصت ممکن
نيست، اما می شود گفت که توده های وسيعی از مردم
به برآيند آنچه که شده در مجموع اظهار نظری کردند
و اين اظهار نظر مبنی بر لزوم تغيير و تحول دولت
است. از اين حيث می شود گفت که اگر افق آينده
بخواهد بطور منطقی پيش بينی بشود بايد مفسر بيان
مردم به ايجاد تحولات اقتصادی ـ اجتماعی باشد. هر
چيزی غير از اين می تواند در دنباله منطقی حرکتی
که اتفاق افتاده نباشد.
ـ آيا اين توقع پيش آمده زمينه های جامه عمل
پوشاندن را در جامعه کنونی ما دارد. به عبارتی
تحقق آرزوها و خواسته های مردم توسط رئيس جمهور
منتخب را در چه حدی نزديک به واقعيت می بينيد؟
البته رئيس جمهور منتخب فرصت بيان چگونگی
راهکارهای انجام اقداماتی که به مردم وعده داده
است را پيدا نکرد. از لزوم تغييرات و به اصطلاح
نگاه متفاوتش به مسائل، نسبت به گذشته صحبت کردند.
اين البته مساله را هم مشکل می کند و هم به نحوی
ساده. اما ساده از آن جهت است که می تواند
مطالعاتی که صورت می گيرد اعلام کند که آن نقادی
هايي که داشته اند در قالب اين چگونگی ها می تواند
شکل بگيرد. آنچه مسلم است اين که مسايل کشور قابل
توقف نيست و مجموعه ای از نهادها، ارکان قدرت،
قوانين و... به کار خودشان ادامه می دهند و نمی
شود آنها را متوقف کرد اما اگر فرصتی به دست آمده
و به تغبير من، به صورت تغيير ريلی که اين قطار
روی آن حرکت می کند استفاده کنيم می توانيم
اميدوار باشيم که همين قطار، با همين ارکان، با
همين قانون اساسی جامعه را از طريق تغيير ريل به
يک مقصدی برسانيم که آن مقصد، مورد مطالبه همگان
يا توده های وسيع مردم باشد، بنابراين به يک تغيير
مسيری بايد فکر کرد با حفظ بسياری از ساختارها،
نهادها و حتی قوانين موجود.
البته
تغيير مسير می طلبدکه تحولاتی متناسب با خوش هم رخ
بدهد. بنابراين توقف اصلاً امکان پذير نيست. در
کشوری مثل ما بايد نکات مثبت را حفظ کرد و برای
ايجاد تغييرات مطلوب در آن بخش هايي که بايد اتفاق
بيفتد بايد دست به تغيير ساختارها و قالبهای منجمد
شده زد اما در يک افق زمانی – نه چندان زود و سريع
نبايد انتظار داشت که آثار آن تغييرات بتدريج ظهور
و بروز پيدا کند.
ـ آقای دکتر، در ادامه برنامه های اول و دوم و سوم
توسعه و برنامه چهارم که امسال آغاز می شود آيا
حضور آقای احمدی نژاد رئيس جمهور منتخب می تواند
تغييری در اين برنامه ها ايجاد کند يا ايشان می
بايست در ادامه اين برنامه ها قدم بردارند؟ ايا با
ادامه اين برنامه ها می توانند وعده های داده شده
را عملاً تحقق بخشند؟
من اميدوار هستم که ايشان به اين مهم برسند. ما
خودمان 16 سال به اندازه عمر اين برنامه هايي که
گذشت از لزوم تغيير اين برنامه ها صحبت کرديم و
لذا به صورت طبيعی ما خوشحال هستيم که يک اراده ای
موضوع تغيير اين مسير را مطرح کرده است. برنامه
چهارم در ادامه سه برنامه قبلی است. با همان روش و
نگاه. اين برنامه ها بر آن هستند تا ايران را به
عنوان يک عنصری از جهان به سرعت در حال تحول آغاز
هزاره سوم دربياورند. يعنی در دنيايي که تکنولوژی
ارتباطات و مخابرات، يکپارچگی اقتصاد و فرهنگ و
سياست را دنبال می کنند. اين برنامه ها از طرف
موسسات بين المللی بر آن هستند تا کشورهای ديگر را
به عنوان يک عنصری که در اين نظم جهانی اقتصاد و
فرهنگ و سياست يک جايي برايشان تعريف می شود
دربياورند و معلوم نيست که اين اراده جهانی منطبق
بر آرمانهای ملی ما باشد. البته ما معتقديم، نيست.
(البته جهانی شدن را باور داريم و هم از جهانی شدن
استقبال می کنيم. در آموزه های دينی ما هم حاکميت
جهانی امام مهدی(عج) وعده داده شده است، منتهی نرم
افزاری که در اين جهانی شدن می خواهد کار بکند
اسلام بايد باشد و اسلام خواهد بود) چون اين
برنامه ها کشور را عنصری از نظام متحد جهانی شده
می دانند با انديشه های ليبراليسم پايدار باشد.
بنابراين حتماً بايد متوقف شود و برنامه هايي ديگر
جايگزينش شود که آن برنامه ها در راستای همان
اهدافی باشد که انقلاب اسلامی دنبال می کند. البته
لزوماً تغيير برنامه به معنی دور ريختن همه اجزای
برنامه نيست منتهی آن قسمتهايي که مثل خون در
رگهای اين تفکر وجود دارد و تعيين مسير می کند
حتماً بايد مشمول تغيير بشود عرض کردم اگر کسی اين
تغييرات را ايجاد نکند به آن معناست که اصولاً
تحولی که اتفاق افتاده را درک نکرده است.
ـ می رويم روی موضوع بحث ويژگی های مجلس ششم و
البته هفتم. لطفاً به اجمال ويژگی های دو مجلس را
بيان کنيد.
هر دو مجلس برخوردار از يک اکثريت قاطع بودند و
هستند، البته فکر می کنم در مجلس ششم اکثريت
متحدتر با برنامه ريزی بيشتر و بهتری به لحاظ
معطوف بودن به هدفهای نمايندگان خودش عمل می کرد –
اينکه می گويم بهتر لزوماً از ديد من بهتر نيست،
از جهت رعايت چارچوب است که گفتم)
مجلس هفتم اين اکثريت را به صورت شکننده ای دارد.
هر دو اکثريت فاقد اقليت بودند. يعنی مجلس ششم
اقليت به معنای مجموعه معدود اما فعال و به اصطلاح
منضبط در امر قانون گذاری نداشت و مجلس هفتم هم
ندارد که اين از ايرادهای مجالس است که اقليت در
آن فعال نيست چون در بسياری از موارد، اشتباهات
اکثريت را نظم اقليت می تواند هشدار بدهد و اصلاح
کند. در هر دو مجلس واژه پردازی بدون توجه به
مفهوم متاسفانه وجود داشت و دارد. در يک جا اصلا
طلبی لفظ اکثريت بود بدون اينکه معنا شود و در
جايي اصولگرايي بر زبان اکثريت جاری است ولی تبيين
شده مورد نياز قانونگذاری نيست. بايد که اين پوسته
ها شکافته می شد و به عمق می رسيديم که نشد و
نرسيديم. مخاطبان مجلس ششم عمدتاً گروههای روشنفکر
دانشگاهی و احتمالاً دگرانديشان بودند و مخاطبان
اين مجلس عمدتاً توده های محروم و گرفتاری که در
جامعه حضور دارند. به لحاظ نگرش اقتصادی هر دو
مجلس از نگرش يکپارچه و متحدی تبعيت می کنند يعنی
بين راست و چپ تفاوتی چندان وجود ندارد. تفاوتها
عمدتاًدر نگرش فرهنگی است. |
