|
محمد
باقر آذری فرزند حاج محمد جعفر از جمله شاعران خوش
ذوق دامغانی است که در سال 1253 هجری قمری در
شهرستان دامغان ديده به جهان گشود. وی تحصيلات
قديمه خويش را در محضر علمای اين ديار سپری ساخت.
از اشعارش پيداست که از ذوق و قريحه ادبی شايانی
برخوردار بوده است. در عين حال وی فردی وارسته و
اشعارش مشتمل بر پند و اندرز و بی اعتنايي به دنيا
و توجه به آخرت و مدح و ثنا و مرثيه حضرت ختمی
مرتبت و ائمه اطهار سلام الله عليهم اجمعين می
باشد.
آذری در اشعارش مخاطبين خود را
چنين نصيحت می کند:
شاد داری دل خود چند به دستار و
عبا تا بکی خاطرات از
صدر محافل به سرور
متکی چند به اين صوم و صلوة بی
مغز مفتخر چند به
عادات عبادت قشور
من گرفتم ز ازل وقف تو شد نعمت
دهر تا ابد بودی و
خوردی همه را لحم طيور
عاقبت راست به بالای تو آرند
کفن سرگذاری به
سر خشت لحد در دل گور
محمد باقر آذری در سن 72 سالگی در
سال 1327 هجری قمری در دامغان ديده از جهان فروبست
و در امامزداه جعفر(ع) اين شهر مدفون گرديد.
|
