|
سکينه خاتون دختر حاج ميرزا محمد مايانی در نزد
پدر خويش مقدمات صرف و نحو عربی را آموخت و به
مسائل شرعيه آگاه گرديد. از زمانی که پی به
استعداد ذاتی خويش در سرودن اشعار به ويژِه مرثيه
سرايي برد، ذکر مصائب کربلا و ائمه اطهار سلام
الله عليهم اجمعين را در مجالس زنانه بازگو می
نمود. اشعار وی عمدتاً به مراثی حضرت سيد الشهداء
و اصحاب گرامی اش اختصاص دارد. ذيلاً به برخی از
اشعار وی اشاره می گردد:
ای شه والا تبارم جانب اعداء مرو
يکه و تنها مرو
در صف قوم دغا ای شاه او ادنی مرو يکه و
تنها مرو
حاليا چون سوی کقتل می روی در اين زمان
با تمام ياوران
بی من غمديده و کلثوم و هم ليلا
مرو يکه و تنها مرو
روزی کتاب شعری از شاعری متخلص به «سرباز» را می
خواند، به بندی از اشعار وی رسيد که با اين شعر
شروع می شود:
خلق عالم در عزا صاحب عزا هر امتی
محشر عظمی بيا يا روز عاشوراستی
اين
بند شعر تخلص نداشت لذا از زبان سرباز گفت:
گريه کن سرباز اندر ماتم شاه شهيد دانه
اين اشک، تخم حاصل فرداستی
وی
از هنر خطاطی نيز بهره مند بود، زنان غالباً به وی
مراجعه می کردند و وی معتمد ايشان بود. جاريه
دامغانی در سال 1335 هجری قمری بدرود حيات گفت و
جسدش در مشهد مقدس دفن گرديد. |
