:: یادی از ابن سینای زمان علامه محمد تقی جعفری

استاد محمد تقی جعفری در سال 1304 شمسی ، در شهر تبریز در خانواده ای که از نظر اقتصادی در سطحی پایین قرار داشته ، ولی از نظر صفای معنوی و اخلاقی جایگاه رفیعی داشت ، پا به عرصه گیتی نهاد. دوران کودکی را در حالی گذراند که هیولای فقر بر سر آنها سایه افکنده بود.

او که راضی به قضای الهی بود، شش کلاس درس نخواند و پس از مدتی ، به خاطر مشکلات مالی ، ترک تحصیل کرد و به اتفاق برادر بزرگترش به مدرسه طالبیه تبریز رفت و به فراگیری علوم اسلامی اشتغال یافت. تامین هزینه زندگی ، او را ناگزیر ساخته بود تا صبحها تحصیل کرده و بعد از ظهرها کار کند.

در سال 1319 شمسی ، در حالی که فقط پانزده سال داشت ، راهی تهران شد و ضمن سکونت در مدرسه مروی ، تحصیلات خود را پی گرفت. عطش فراگیری دانش ، او را بر آن داشت تا تهران را به مقصد قم و پس از آن ، نجف اشرف ترک نماید و در جوار مرقد مطهر امیر مؤمنان (ع) به کسب علم اشتغال یابد. بیست و سه ساله بود که به درجه رفیع اجتهاد نایل گردید.

اساتید او عالمان بزرگی چون : آیت الله حاج شیخ کاظم شیرازی ، آیت الله سید ابوالقاسم خویی ، آیت الله میرزا حسن یزدی ، آیت الله سید محمود شاهرودی ، آیت الله سید محسن حکیم ، آیت الله سید جمال گلپایگانی ، آیت الله سید عبدالهادی شیرازی ، آیت الله سید محمد هادی میلانی ، آیت الله شیخ مرتضی طالقانی و آیت الله شهیدی (صاحب حاشیه بر مکاسب) بوده اند.  

 علامه جعفری و دیدار چهره امیر المومنین (ع)

یک روز در محضر استاد بودم ، خاطره بسیار زیبایی از دوران طلبگی خود در نجف اشرف تعریف کرد و فرمود: در بعد از ظهر بسیار گرم یکی از روزهای تابستان با تنی چند از دوستان در یکی از حجره ها از شدت گرما به سایه ای پناه برده بودیم؛ چون در حجره نه پنکه ای بود و نه کمترین بادی می وزید و هوا هم بسیار دم کرده بود. هر کس چیزی می گفت. یکی از دوستان هم به طور خیلی جدی مسئله غریبی را مطرح کرد و از دیگران خواست درباره آن مسئله صادقانه و نه از روی احساسات اظهار نظر کرده و نظر شخصی شان را بگویند.

سوال او این بود: اگر در این شرایط تجرد طلبگی و غربت به شما پیشنهاد شود بین دو کار ، وصال یک پری چهره زیبا روی دارای مکنت و مال یا زیارت جمال علی بن ابیطالب (ع) ، یکی را انتخاب کنید، شما الحق و الانصاف کدام یک را بر می گزینید؟ استاد می فرمود. پس از طرح سوال چند نفری که در آن حجره بودیم، سر در جیب تفکر فرو بردیم ؛ چون او از ما خواسته بود به سوالش صادقانه پاسخ بدهیم.

نفر اول گفت: مگر خود حضرت نفرموده است که : «فمن یمت یرنی ؛ هر کس موقع مرگ مرا خواهد دید؟» چون حضرت را در آن موقع خواهم دید، لذا من وصل آن زیباروی را انتخاب می کنم ؛ برای اینکه موقع مرگ، خود به خود جمال نورانی علی (ع) را خواهم دید. همه از این سرهم بندی او به خنده افتادند. نوبت به من که رسید، آن طلبه پرسید: جعفری ! تو کدام یک را می خواهی ؟ من بدون تامل جواب دادم : من جمال علی بن ابیطالب (ع) را می خواهم.

قدری که بحث به مسائل دیگر کشید، به من حال عجیبی دست داد؛ به طوری که برخاستم و به حجره خودم رفتم. در آن حال، حالتی شبیه رؤیا به من دست داد که دیدم چهره امیرالمومنین(ع) در برابر من در حجره مجسم و ظاهر شد.

چهره به حدی نورانی و زیبا بود که از دیدن آن به وجد و شعف افتادم و از خود بی خود شدم. پس از لحظاتی که به حال خودم برگشتم، برخاستم و دوباره به حجره ای که دوستان در آن هنوز مشغول بحث و گفتگو بودند، وارد شدم. وقتی آنها متوجه تغییر حالت من شدند، پرسیدند: جعفری چه شده؟ گفتم: شما به آن چیزی که می خواستید ، رسیدید؟ گفتند : نه این که یک شوخی بیشتر نبود. من پاسخ دادم: ولی من به آنچه گفتم، رسیدم و ماجرا را برایشان تعریف کردم که بسیار منقلب شدند.

بعدها که استاد در سخنرانی های متعدد خویش از آن حضرت نامی به عنوان پسر ابیطالب یا علی ابن ابیطالب به میان می آورند ، احساس می کردم که هنوز از لذت آن دیدار ، احساس نشاط می کنند.

مأخذ : کتاب ابن سینای زمان ، نویسنده : سید محمد رضا غیاثی کرمانی

دامغان

فرهنگ مهدويت

در محضر ولایت

مرکز اسناد تاريخی

اخبار دامغان

اماکن تاريخی

گويش دامغانی

آلبوم عکس

 اماکن مذهبی

یاران شهر یار

مشاهیر دامغان

عضويت

مطبوعات

فعاليتها

سرگرمی

> لينکهای مربوط به اين صفحه