|
حضرت امام علی(ع) صدای عدالت انسانی است و اين گفته جرج جرداق نويسنده مشهور
مسيحی بود که در وصف مولای متقيان اين چنين جمله
زيبايی را به رشته تحرير درآورد و کتابی را نيز
در اين راستا نگاشته است. آری علی(ع) الگویی بی
نظیر برای همه بشريت است، با هر دين و مذهب و آئين.
علی(ع) می خواهد انسان افسرده از جهل و نادانی را
به نور دانایی رهنمون سازد. علی(ع) می خواهد
آفريدگان خداوند، بر مبنای عدالت از آنچه که
پروردگار برای يک زندگی با شرافت مهيا ساخته است
بهره مند باشند، علی(ع) می خواهد پاکان و خوبان با
عزت و سربلندی زندگی کنند و هيچ انسانی برای آنکه
فقير است کوچک و حقير شمرده نشود. علی(ع) می خواهد
آن صدايی را که پيامبران برای استماع
فراگير آن زجرها و مصائب زيادی را تحمل نمودند، در
گستره هستی طنین اندازد، علی(ع) راهنمايی است که انسان
های مغرور و خودشیفته را به راه خدا رهنمون کند.
علی(ع) فريادی است در خفقان جهل ، آفتابی است در
آسمان علم، حضوری است در غيبت راه حقيقت.
انتظاری است منتهی به فرج ، خورشيدی است عالم تاب
تر از آفتاب، زمينی یی است که هفت آسمان، افتخار
خدمت گذاری اش را می نمایند و به حقيقت علی(ع) خدا
نیست ولی از خدا نيز جدا نیست. قلم های زيادی در
وصف آن امام همام بر صفحه کاغذ فرود آمد و قدم های زيادی در
راه شناخت او برداشته شد. ولی بايد به اين نکته
اذعان نماييم که علی(ع) هنوز هم ناشناخته و تنهاست
و
گرد و غبار غربت بر روی ابعاد شخصیت این الگوی تمام عيار انسانی
و اخلاقی، جا خوش کرده است.
آنجا که پيامبر اکرم(ص) در
وصف برادر و وصی خود فرموند: که من شهر علمم و
علی(ع) باب آن، پيام مهمی برای همه دانشمندان و
انديشمندان دارد که علم واقعی بدون ولايت و راهبری
علی(ع) علم نيست و چيزی از جهل و نادانی کم ندارد،
اسباب خودخواهی و تکبر است. ولی آن علمی که
اميرالمومنين(ع) نماينده حقیقی آن است، هر چه بيشتر
از زلال معارف اش بهره گیریم، سجده ها و رکوع ها،
طولانی تر می گردد و محبت آدمی نسبت به آفریدگار
هستی بخش، فزونی می گیرد.
راستی اگر علی(ع) نبود، آيا معياری هم برای حق و حقيقت
وجود داشت؟ آيا معياری برای اینکه
عدالت را آنگونه که هست بفهميم و بدان عمل کنيم
موجود بود؟ به راستی اگر علی(ع) نبود، فضيلت در
کشاکش انديشه های پست و زبون حکام دنياپرست گم می
شد و خدا و حق معرفت او شناخته نمی گشت. به راستی
اگر علی(ع) نبود مکارم اخلاق، بعثت نمی يافت و صدای
پيامبر اکرم (ص) در غار حراء باقی می ماند. آری
علی(ع) بود که ايثارگرانه، صدای خدا را از کلام
پيامبرش، همه جا تکرار می کرد و دوشادوش پيامبر
اعظم(ص) برای تحقق آرمان هایی الهی و تعالی بخش،
مجاهدت می نمود.
امام علی(ع) آن هنگام که خداوند متعال اراده فرمود تا فضیلت او را بر ساير مومنين
بیش از پیش آشکار سازد، در
بستری خوابيد که لبه تيز شمشير دنیاپرستان و
جاهلان به خیال خامشان، رسول اکرم (ص) را هدف
گرفته بودند و خدا، علی (ع) را جلوه گر کرد تا از آن شب،
روزی پديد آید که در تاريخ اسلام بلکه در تاريخ
بشریت، همانندی ندارد. آری اين چند کلام مانند دست
بردن به اقيانوس و قطره ای از آن آب بی انتها و
مواج و پرتلاطم برداشتن است و علی(ع) را فقط خدا
می شناسد و به اذن خدا ، پيامبر اکرم (ص) و اهل
بيت معصومينش. باشد که در ايام شهادت آن پادشاه عدالت
گستر جهان و مولای متقيان، همگی پاسدار انديشه
های بلند و کلام الهی او باشيم. ان شاء الله
نویسنده: شهاب الدین
بنائیان |
