|
حضرت امام حسن
مجتبی (ع) فریادرس محرومان امام حسن (ع) نه تنها از نظر علم ، تقوی ، زهد ،
عبادت و ... مقامی برگزیده و ممتاز داشتند
بلکه از لحاظ بذل و بخشش و دستگیری از
بیچارگان و درماندگان نیز در اعصار مختلف
زبانزد خاص و عام بودند. آن حضرت گاه پیش
از آنکه مستمندی اظهار احتیاج کند و عرق
شرم بریزد ، احتیاج او را برطرف می کردند
و اجازه نمی دادند تا مشکل خود را بیان
نماید.
امام حسن (ع)
اموال بسیاری را در راه خدا می بخشید ،
مورخان و دانشمندان در شرح زندگانی
پرافتخار آن حضرت ، بخشش بی سابقه و انفاق
های زیادی را ثبت کرده اند. سیوطی نوشته
است: حضرت امام حسن مجتبی (ع) در طول عمر
خود دو بار تمام اموال و دارایی خود را در
راه خدا خرج کرد و سه بار ثروت خود را
به دو نیم تقسیم کرد و نیمی از آن را برای
خود و باقیمانده را در راه خدا انفاق
نمود.
شهادت
مظلومانه سبط اکبر حضرت امام حسن مجتبی
(ع)
روزی امام روزه بود و در هنگام افطار، سخت احساس
تشنگی کرد. جعده شربتی درست کرد و زهر را
در آن ريخت. امام بمحض اين که شربت را
خورد، متوجه شد که سمی است، بنابراين خدا
را حمد کرد و به جعده فرمود:
«بخدا سوگند که معاويه تو
را فريب داده است و خود و تو را گرفتار
عذاب اليم خداوند کرده است.»
امام دو روز درد کشيد و سپس رحلت کرد. معاويه
همچنان که امام فرموده بود به عهد خود وفا
نکرد. امام حسن (ع) ده سال پس از صلح با
معاويه زنده بود و دائماً جلوی خشم خود و
آشوب مخالفان با معاويه را می گرفت، اما
معاويه در اين زمان تصميم گرفت برای پسرش
يزيد، از او بيعت بگيرد و چون اين خلاف
عهدنامه بود، از مخالفت امام و طرفداری
مردم از ايشان ترسيد و تصميم گرفت به هر
شکل ممکن، آن حضرت را به قتل برساند.
امام حسين(ع) برادرش را غسل داد و کفن کرد و او را
در قبرستان بقيع، در نزديکی آرامگاه فاطمه
بنت اسد به خاک سپرد. امام حسن(ع) در
وصيتش به امام حسين(ع) پس از حمد و ثنای
خداوند می فرمايند:
«ای حسين! در حق آنهايي که بعد از خود می گذارم
بخشنده باش و از گناهان ايشان درگذر و
همچون پدری مهربان از آنها مراقبت کن و
جنازه ام را نزد جدم رسول خدا به خاک
بسپار.»
امام حسين(ع) تصميم داشت طبق وصيت برادر ، او را
در کنار حضرت رسول (ص) به خاک بسپارد اما
مروان و آل ابوسفيان و فرزندان عثمان جمع
شدند و جلوی اين کار را گرفتند و مروان
بشدت مردم را تحريک می کرد و فتنه برمی
انگيخت و به روايتی جنازه آن حضرت را
تيرباران کردند طوری که هنگام دفن، هفتاد
تير از آن برآمد.
امام حسين(ع) فرمودند:
«بخدا قسم که اگر وصيت برادرم بر حفظ آرامش نبود،
می ديديد که چگونه پوزه های شما را بر خاک
می ماليدم و او را نزد جدم دفن می کردم.»
سپس پیکر مطهر امام (ع) را برداشتند و به قبرستان
بقيع بردند.
|
