|
هوالجواد
جهان و هر چه در او هست
شاد و مسرورند
شب ولادت مسعود مجتبی (ع) آمد
ز گلستان محمد (ص) شکفته غنچه گل
شمیم عطر بهشتی در این فضا آمد
چو آمد آن ثمر گلستان مصطفوی
بجان دوست قسم یک جهان صفا آمد
رسید نیمه ماه مبارک رمضان
سرور بخش دل خیرة النساء آمد
چو آمد آن مه نو خاسته ببام رسول
فلک بگفت که ماه نو از کجا آمد
قمر ز خانه زهرا (س) نموده کسب ضیاء
نگر که شمس ز گردون در آن سرا آمد
چو ماه یکشبه آمد بشام پانزدهم
ز چرخ شمس به ایوان مرتضی آمد
ولادت حسن مجتبی است لیله قدر
گه نشاط علی (ع) شاه اولیاء آمد
شگفته گل ز گل چهره محمد (ص) شد
از آن شکوفه که از جنت العلی آمد
«شاعر: خبّاز کاشانی»
حضرت امام حسن مجتبی (عليه السلام) پیشوای دوم
جهان تشیع ، نخستین ثمره پیوند مبارک
مولای متقیان امام علی (علیه السلام) با
حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا (سلام الله
علیها) در نیمه رمضان المبارک سال سوم هجری در
مدینه متولد شدند.
آن حضرت پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) سی سال در
محضر عالیقدر امام علی (ع) حضور داشته و
یار و همراهی صمیمی برای پدر بزرگوارشان
بودند.
امام حسن (ع) پس از شهادت مظلومانه امیرمومنان
حضرت علی (ع) 10 سال امامت امت اسلامی را
به عهده داشتند و در سال 50 هجری با توطئه
معاویه و بر اثر مسمومیت در سن 48 سالگی
به درجه رفیع شهادت نائل آمدند و تربت
مطهر و مظلوم ایشان در قبرستان بقیع می
باشد.
|
