|
جناب
عبدالمطلب، پدر بزرگ پيغمبر (ص)، پس از آن
که به کمال رشد رسيد و مناصب کعبه به او
منتقل گرديد، چيزي نگذشت که فوق العاده
عظمت يافته بر مردم مکه و قريش امير و
مهتر شد، عبدالمطلب مردي چهار شانه، خوش
سيما، اندکي چاق و پرتو جواني در چهره اش
ميدرخشيد و مع الوصف تمام موهاي سرش سپيد
بود.
عبدالمطلب چنان بزرگي يافت که از بلاد و
کشورهاي دور، به نزد او تحف و هدايا
ميفرستادند، و هر که او
 را زنهار ميداد در
امان بود، و چون عرب را داهيه اي پيش مي
آمد، او را برداشته به کوه خثبير برده
قرباني ميکردند، انجام حاجات خود را به
بزرگواري او ميشناختند، ديگران خون قرباني
خود را بر پيشاني بتها ميماليدند،
اما او جز
خداي يگانه چيزي را مورد ستايش قرار
نميداد... عبدالمطلب
در آن وقت که حفر زمزم ميکرد، قريش او را
استهزا نموده، گفتند: تو خوشبخت بودي اگر
بيش از يک پسر داشتي. آنگاه عبد المطلب با
خداي خود عهد بست که اگر او را 10 پسر آيد،
يک تن را که از همه برگزيده تر باشد در
راه او قرباني کند. چيزي نگذشت
که اين موهبت نيز نصيبش گشته داراي ده پسر
و شش دختر شد! اين خزانه
پسران بر افتخارات او افزود، وقتي که به
صحن مسجد الحرام مي آمد، ده پسر جوان او،
که دنبالش بودند، هاله سر افرازي و جلال
بر او انداخته، ديده ها به سويش دوخته
ميشد!! او کسي بود که تير دعايش براي
داشتن ده پسر به اجابت رسيده بود، اما از
اين طرف موقع آن رسيده بود که عبد المطلب
به عهد خود وفا نموده، يکي از پسر ها را
در راه خدا قرباني کند، ولي گاهي که فکر
ميکرد، دل از يکي برکند و مهر او را در نه
پسر ديگر قرار دهد در موقع انتخاب عاجز
ميماند. عبد المطلب
يک شب تا صبح نخوابيد، تمام آن ده نفر را
مقابل نظر خود آورده، سبک و سنگين کرد،
راه حلي که به نظرش رسيد اين بود: قرعه به
ميان آنها کشد و انتخاب را به خدا وا
گذارد. صبح روز بعد
عبدالمطلب پسرها را داخل خانه کعبه نمود و
بين آنها قرعه زد. قرعه به نام عبدالله
درآمد، پس عبدالله را خوابانيد تا ذبح کند،
قريش مانع گشتند، و زنهاي عبدالمطلب شروع
به گريه و ناله نمودند، (عاتکه) دختر
عبدالمطلب، عرض کرد: پدر، بين شترهايي که
در حرم داري و بين عبدالله قرعه بزن، پس
او شروع به قرعه زدن نمود، و ده ده زياد
کرد، تا به صد شتر که رسيد قرعه به نام
شترها برآمد، و بعد عبدالمطلب اين کار را
سه بار تکرار کرد، و هر سه بار قرعه به
نام شترها افتاد و عبدالله به سلامت ماند.
وديعه الهي
را به آمنه سپرد
پس از آنکه
جناب عبدالمطلب با قرباني صد شتر، حيات
عبدالله را خريد، چند روزي بيش نگذشت که
او را با خود به منزل (وهب) برد، خواست
تلخ ترين احساسات چند روز خود، و فرزندش
عبد الله را با شيرين ترين کارها جبران
کند.
جناب آمنه
را براي عبدالله خواستگاري کرد. وهب و
خانواده او به شرافت و سخاوت مشهور بودند،
و آمنه به حجب و حيا، عبدالمطلب گفت: پسر
من از يک خانواده قديمي است که به اصالت
معروفند، شمشير و اسب، دشت و کوه، با
شجاعت و قدرت و قوت او را ميشناسند.
وهب گفت:
دختر من در تقوي بي نظير است.
عبدالمطلب:
پسر من، براي مهر هشت شتر مياورد، و شب
عروسي را من تعيين مينمايم، بدين گونه
آمنه خطبه خوانده شد.
از اين طرف
نزديک شده بود که کاروان قريش براي سفر
شام حرکت کند، عبدالله از طرف عبدالمطلب
کانديداي اين سفر بود، از اين جهت چيزي
نگذشت که عبدالمطلب، اسباب عروسي را فراهم
ساخت تا عبدالله بتواند با کاروان رهسپار
گردد.
جشن مفصلي
گرفته شد، بزرگان قريش دعوت شدند، چند شتر
براي ميهمانان کشتند، آمنه را به خانه
عبدالله آوردند، عبدالله که حامل نور نبوت
الهي بود آن وديعه الهي را به آمنه سپرد
....
آمنه
در پاره اي از شبها صدائي ميشنيد، که
اي
آمنه تو مادر شده اي و بهترين پسر را مي
آوري.
چند ماهي
بيش نگذشت که يک روز صبح صداي طبل بلند شد،
مردم مکه به يکديگر بشارت ميدادند که
کاروان نزديک شهر رسيده است، مردم به جنبش
آمده و به سوي کاروان حرکت کردند، در
پيشاپيش آنها پسران عبدالمطلب سوار اسبهاي
طلايي رنگ، به استقبال کاروان و
برادرانشان شتافتند!
عبدالله در
کاروان نبود! خاک يثرب عبدالله را در کام
خود کشيده بود، افسوس که آخر الامر هم،
عبدالله در جواني درگذشت. تنها دلخوشي
آمنه پس از مرگ شوهر، فرزندي بود که
انتظار او را ميکشيد و آرزو ميکرد پسر
باشد، يک عبدالله کوچک باشد. |
