:: شهادت مظلومانه حضرت فاطمه زهرا (س) و وصایای آنحضرت

روایت کرده اند که فاطمه زهرا (س) را بیماری شدیدی عارض شد که تا چهل روز ادامه پیدا کرد. ایشان چون مرگ خویش را نزدیک دید، ام ایمن و اسماء بنت عمیس را خواند و ایشان را گفت که امیرالمومنین را صدا بزنند. آن گاه به علی (ع) گفت: «من راهی سفر آخرتم و چندین وصیت دارم.»علی (ع) بر بالین فاطمه (س) نشست و گفت: «ای دختر رسول خدا ، فراق تو بر من بسیار ناگوار است و به خدا سوگند که رفتن تو ، مصیبت رسول خدا (ص) را به من تازه می کند ، اما از مرگ گریزی نیست. هر چه گویی به جای خواهم آورد.»

فاطمه (س) گفت: «وصیت می کنم پس از من امامه را به عقد خود درآوری که برای فرزندان من چون من است. برای من تابوتی بساز ، آن گونه که ملائکه برایم نقش کردند. دیگر آن که اجازه ندهی کسانی که بر من ستم کردند و حقم را گرفتند بر جنازه من نماز بگذارند و مرا در شب و پنهانی دفن کن که کسی از جای دفن من آگاه نشود.» چون وفات فاطمه زهرا (س) نزدیک شد به اسماء بنت عمیس فرمود آبی بیاورد تا وضو بگیرد و به روایتی غسل کند. آن گاه عطر خواست و جامه های نو طلبید و به اسماء گفت: «جبرئیل در هنگام وفات پدرم از بهشت کافور آورد و پدرم آن را سه قسمت کرد. یک قسمت را برای خود کنار گذاشت ، قسمتی را برای من و بخشی را برای علی (ع) آن کافور را بیاور که مرا به آن حنوط کنند» آنگاه رو به قبله دراز کشید و به اسماء گفت ساعتی صبر کند و چون او را صدا بزند پاسخی نشنود ، علی را بطلبد. اسماء چنین کرد. مصیبت رحلت فاطمه (س) بر علی (ع) و فرزندانش بسیار گران آمد. بارها از علی (ع) شنیدند که می گفت: پس از تو خود را به چه کسی تسلی دهم.

از خبر رحلت فاطمه زهرا (س) ، مدینه عزادار شد. مردان و زنان ، گروه گروه به سوی خانه آن حضرت می دویدند. علی (ع) و فرزندانش در کنار جنازه نشسته بودند و گریستند و مردم از گریه ایشان به گریه افتاده بودند و انتظار بیرون آمدن جنازه را می کشیدند. ابوذر بیرون رفت و به مردم گفت بیرون آوردن جنازه به تاخیر افتاده است و مردمان پراکنده شدند. چون شب از نیمه گذشت علی (ع)  و حسن (ع) و حسین (ع) همراه با عمار ، مقداد ، عقیل ، زبیر ، ابوذر ، سلمان ، بریده و گروهی از خواص بر جنازه فاطمه (س) نماز خواندند و در همان شب او را دفن کردند. علی (ع) در اطراف قبر او قبرهای دیگری نیز ساخت و قبر او را با زمین هموار کرد تا دیگران ندانند قبر او کجاست. بعضی گویند قبر او در قبرستان بقیع است و برخی معتقدند بین قبر حضرت رسول و منبر اوست، اما از همه صحیح تر قولی است که می گویند آن حضرت را در خانه خود دفن کرده اند.

منبع: کتاب زندگانی چهارده معصوم (اثر حسام الدین بهشتی)

بازگشت

دامغان

اماکن تاريخی

اماکن مذهبی

وضعيت جغرافيايی

جاذبه های توريستی

آب و هوا

گويش دامغانی

بادهای عجيب دامغان

 منوچهری دامغانی

آلبوم عکس

نشريه

عضويت

مطبوعات

فعاليتها

سرگرمی

> لينکهای مربوط به اين صفحه