دانشی که در جهان است را
تنها در جهان میتوان يافت نه در کنج اتاق
:: درسهایی از ساده زیستی مقام معظم
رهبری برای مردم و مسئولان
آقای
دکتر حداد عادل تعریف می کردند در سال 77
یک خانمی زنگ زده بود منزل ما که می
خواهیم برای خواستگاری بیاییم منزل شما.خانم
ما گفته
بود که بچه ما فعلاً سال چهارم دبیرستانه
و می خواهد کنکور امتحان بده. اون خانم
گفته بود که حالا نمی شه ما بیاییم دختر
را ببینیم. خانم ما گفته بودند نمی شه.
خانم ما گفته بود اصلاً شما خودتان را
معرفی کنید، من نمی دانم چه کسی می خواهد
بیاید. اون خانم گفته بود من خانم مقام
رهبری هستم، خانم ما از هولش دوباره سلام
و علیک کرده بود و گفته بود تا حالا هر
کسی آمده بود رد کردیم، صبر کنید با آقای
دکتر صحبت می کنم بعد شما را خبر می کنم.
چند روز بعد خانم بنده تماس گرفتند که ما
حرفی نداریم شاید اینها آمدند نپسندیدند و
برای اینکه دختر هوایی نشود بهتر است
هماهنگی کنیم بیاید در دبیرستان بچه را
ببینند، بچه هم متوجه نشود چه کسی آمده او
را ببیند و قرار گذاشتیم در دفتر دبیرستان
که خانم من هم مدیر دبیرستان هدایت بود،
ساعتی را خانم هماهنگ کرد و خانم آقا هم
تشریف آوردند و در دفتر نشسته بود و گفته
بود که من با دخترم صحبت می کنم وقتی که
صدایش کردند بعد شما او را ببینید، او را
دیدند، دختر هم رفت سر کلاس، خانم آقا هم
رفتند. چند روز گذشت که من برای کاری خدمت
آقا رفتم و گفتند خانم استخاره کردند خوب
نیامده و بعداً گفتم که خدا را شکر که
دختر ما نفهمید که به روحیه اش لطمه
بخورد.
یک سال از این قضیه گذشت و دوباره خانواده
آقا زنگ زدند که دوباره می خواهیم بیاییم.
خانم ما گفته بود ، خانم چی شده دوباره می
خواهید بیایید، آقا گفته بود که خانم ما
به استخاره خیلی اعتقاد دارد و خوب
نیامده. خانم آقا گفته بود چون دخترتان
دختر خوبی است و نمی توانستیم بگذریم و
دختر محجبه و فرهیخته و خوبی است دوباره
استخاره کردم و خوب آمد ، اگر اجازه بدهید
بیاییم. در آن موقع دخترمان دیپلم گرفته
بود و در کنکور شرکت کرده بود. آمدند و
وقتی مقدمات کار فراهم شد قرار گذاشتیم
پسر آقا و مادرش بیایند ما و با یک قواره
پارچه به عنوان هدیه که عروس را ببینند و
گفت و گو کنند. آمدند و نشستند صحبت کردند
و وقتی آقا مجتبی رفتند از دخترم پرسیدم
نظرتان چیست؟
ایشان موافق بودند و به او گفتم خوب
فکرهایت را بکن، بعد از چند روز رفتم پیش
آقا، آقا فرمودند داریم قوم و خویش می
شویم، گفتم چطور؟ گفتند اینها آمدند و
پسندیدند و در گفت و گو به نتیجه رسیده
اند، بالاخره شما دکتر و استاد دانشگاهید
و خانمتان هم همین طور، وضع زندگی شما وضع
مناسبی است ولی ما اینجور نیست و اگر
بخواهیم تمام زندگی ام را بار کنم غیر از
کتابهایم ، یک وانت بار می شود، اینجا هم
دو تا اتاق اندرون داریم و یک اتاق بیرونی
که آقایان و مسئولان می آيند و با من
دیدار می کنند، من پول ندارم که خانه بخرم
، يک خانه اجاره کرده ایم که يک طبقه را
مصطفی و یک طبقه را مجتبی زندگی زندگی می
کند، شما با دخترت صحبت کن که خیال نکند
می خواهد عروس رهبر شود، یک چیزهایی در
ذهنش نباشد که ما یک زندگی این جوری
داریم، شما اينجوری زندگی نکرده اید،
نسبتاً زندگی خوبی دارید، خونه دارید،
زندگی دارید حالا دختر شما بخواهد وارد یک
زندگی این جوری شود مشکله. مجتبی معمم هم
نیست، می خواهد روحانی شود و برود قم درس
بخواند و زندگی بکند، همه را بگو تا
بداند.
من آمدم با دخترم صحبت کردم و ایشان هم
قبول کرد. برگشتیم و وارد مراحل بعدی
شدیم. آقا یک خانه ای قبل از ریاست جمهوری
شان داشتند توی جنوب تهران، ایشان آن را
اجاره داده اند و خرج زندگی شان را از آن
درمی آورند، ایشان حقوق بابت رهبری نمی
گیرند و از وجوهات هم استفاده نمی کنند.
خلاصه برای مراسم عقد ، مهریه و اینها
گفتیم کجا برگزار کنیم. آقا فرمودند اولاً
سر مهریه ، هرچی اختیار دختر شما باشد
همان را مهریه دختر بذارین ولی من چون
برای مردم خطبه عقد می خوانم و این سنت من
بوده که بیش از14سکه عقد نمی خوانم و تا
حالا هم نخوانده ام اگر بخواهید می توانید
بیش از 14 سکه هم بذارین ولی من عقد را
نمی توانم بخوانم چون تا حالا برای مردم
نخوانده ام و برای عروسم هم نمی خوانم،
بروید یک آقای دیگر عقد را بخواند اشکالی
هم ندارد، از نظر من اشکالی نداره. ما
گفتیم نه آقا اين که نمی شه، ولی باشه
حالا من صحبت می کنم با مادرش، فکر نمی
کنم مخالفتی داشته باشد. گفتند می توانید
مراسم عقد را در تالار بگیرید ولی من نمی
توانم شرکت کنم. گفتم آقا هر جور شما صلاح
می دانید. فرمودند می خواهید این دو تا
اتاق اندرونی و یک اتاق بیرونی را با هم
حساب کنید چند نفر زن و مرد می شوند، نصف
از خانواده ما و نصف از خانواده شما دعوت
می کنیم. ما نگاه گردیم کلاً اینجا 150
الی 200 نفر بیشتر جا نمی گیرد. ما حتی
قوم و خویش های درجه اولمان را نمی
توانستیم دعوت کنیم. گفتیم باشد. خلاصه
تعدادی از اقوام نزدیک را دعوت کردیم و
آقا هم همین طور. از غیر فامیل نیز آقا،
آقای خاتمی رئیس جمهور و آقای هاشمی و
آقای ناطق نوری و روسای سه قوه و دکتر
حبیبی را دعوت فرمودند. يک رقم غذا نیز
درست کردیم. قبل از این قضیه صحبت بازار
مطرح شد. پسر آقا گفت من نه انگشتر می
خواهم ، نه ساعت می خواهم نه چیز دیگری ،
من هم گفتم حداقل یک حلقه که می گیرید.
آقا گفتند چه کار کنم؟ مجتبی گفته که نمی
خواهم. بعد آقا یک انگشتر عقیق داشت.
گفتند این انگشتر را یکی برای من هدیه
آورده، اگر دخترتون قبول می کند این رو
هدیه می دهم به دخترتان و ایشان هم به
عنوان حلقه، هدیه بده به مجتبی. گفتیم
باشه. خلاصه آقا رفت انگشتر را آورد و
گرفتیم و رفتیم و به دست مجتبی هم گشاد
بود. دادیم یک انگشتر سازی و 600 تومان
دادیم تا انگشتر را کوچکش کند. خلاصه خرج
حلقه دامادمان شد 600 تومان ؛ این شد حلقه
داماد.
به آقا گفتم در همه این مسایل احتیاط
کردیم دیگر لباس عروس را بسپار به دست ما.
آقا فرمودند دیگر آن را طبق متعارف حساب
کنیم. ما داشتیم تو همان ایام عروسی می
گرفتیم و یک لباس عروس داشتیم که برای
عروسمان سفارش داده بودیم بدوزند. خلاصه
قبل از آنکه عروسمان استفاده کند، همان شب
دخترمان استفاده کرد. آقا گفتند من یک فرش
ماشینی می دهم، شما هم یک فرش ، و مراسم
برگزار شد.برای عروسی هم دو تا پیکان از
ما بود و دو تا پیکان هم از اقوام آقا.
مراسم در خانه ما، طول کشید تا آمدند عروس
را ببرند. خانواده آقا هم آمده بودند. فقط
آقا نتوانسته بودند بیایند. ظاهراً کار
داشتند. مراسم تا حدود ساعت یک طول کشیده
بود تا اینکه ما عروس را آوردیم خانه.
دیدیم آقا همین طور بیدار نشسته اند.
منتظرند که عروس را بیاورند. گفتند من
اخلاقاً وظیفه خودم می دانم برای اولین
بار که عروسمان قدم می ذاره تو خونه ما،
تو فامیل ما، من هم بدرقه اش کنم، و هم به
اصطلاح خوش آمد بگم. ما تعجب کرده بودیم،
فکر نمی کردیم آقا تا اون موقع شب بیدار
باشد. به خاطر اینکه عروسش را می خواهند
بیاورند خانواده آقا، چون آن شب سرشان
شلوغ بود ، غذا هم به آقا نداده بودند.
آقا گفتند که آقای دکتر ، امشب شام هم
نداشتیم، من یکی از این پاسدارها را صدا
کردم ، گفتم شما خوردنی چیزی ندارید ، یکی
از این پاسدارها گفت غير از یکمی نان چیز
دیگه ای نداریم. آقا فرموده بودند بیاور
، حالا یک چیزی می خوریم. بعد هم که دختر
وارد شد آقا نشستند و چند دقیقه ای
برایشان در مورد تفاهم در زندگی و شرایط و
اهمیت زندگی زناشویی صحبت کردند و تا پای
در خانه ، عروس را بدرقه کردند ، خوش آمد
گفتند. بعد برگشتند ، حالا رعایت آداب حتی
تا چنین جایگاهی ، اینها از برکت انقلاب
اسلامی و از برکت خون شهداست. ایشان دستور
دادند حتی از ریزترین وسایل دفتر چون مال
بیت المال است استفاده نشود، حتی وقتی
مشکل وسیله نقلیه پیش آمد اجازه ندادند از
وسایل دفتر استفاده شود.
